wykorzystujemy przestrzeń. umieszczamy w niej elementy bliżej nieokreślonej materii. nie potrafimy nazywać uczuć, nie umiemy sprecyzować naszych zamierzeń. a mimo to wciąż staramy się gromadzić dobra materialne.
jakby od stanu posiadania zależało nasze co najmniej dobre samopoczucie.
to co sprawia nam pozorną przyjemność, wielokrotnie okazuje się nie mieć głębszego znaczenia.
pozbawione sensu starania, a może jednak niewykorzystane dostatecznie szanse dają o sobie znać najczęściej.
żyjemy. oddychamy. gromadzimy doczesność zamykając w naszych myślach nowy bieg historii.
gramy w życie. tym razem bez zasad. wciąż nie wiedząc tak naprawdę ..o co nam chodzi.